تو مرا می فهمی 

من تو را می خواهم

 وهمین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

...

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه هر روز تو عاشق باشی....

عاشق آنكه تو را می خواهد...

و به لبخند تو از خويش رها می گردد...

 و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت می خواهد

برای تو می نويسم. برای تو كه با طوفانی آمدی و ... با آنكه شبهای طوفانی ام زياد بودند و لی آنشب طوفان برايم چيز ديگری بود...

طوفان زير و رويم كرد. مرا شست پاكم كرد. بعد از مدتها سبك شدم احساس پرواز ميكردم. احساس پريدن و چقدر اين پريدن و پرواز كردن

قشنگ بود... نميدانی چه حس قشنگيست با بالهايی كه مال خودت نيست پرواز كنی بپری بالا بروی تا ابرها ستاره ها و...به آن روزها فكر ميكردم

حالا ديگر تمام دنيا برای من است و تمام دنيايم در تو خلاصه ميشد. تو بال پرواز من بودی و من با تو پريدن را تجربه كردم چه شبهای قشنگی بود...

ولی چقدر كوتاه بود. برای اولين بار بود كه دلم ميخواست باز هم مثل آنشب طوفان شود. طوفان شد بارانی شدم. اما نبودی ... جاۍ خاليت را حس ميكردم

به انتظار نشستم تا صبح و تازه حس كردم جمله ای را كه بارها بر زبان ميراندی:گاهی از انتظار خسته ميشوم اما من هم از انتظار و هم از اينجا بودن خسته شده ام

ميخواهم بروم. كجا؟! نميدانم. شايد همان جاده بی انتهايی كه هميشه بر سر رفتن در آن با هم دعوا داشتيم جاده ای كه مقصدی ندارد

فقط می روی... می روی... می روی...رفتن از ماندن و انتظار كشيدن راحت تر است ميدانی چرا؟ چون اميد داری شايد در انتهای آن جاده نامعلوم انتظارت به پايان برسد

صدايت سرد است دستانت سردتر و من يخ بسته ام می خواهم با تو گرم شوم آب شوم

كاش ميدانستی چقدر دلم برايت تنگ است

قلب من قفس کوچکی است

و عشق تو آن پرنده با وفا

که اگر چه در اوج پرواز می کند

اما هیچگاه قفس کوچکش را از یاد نمی برد

روز عشاق مبارک...

 ذرات در عجب از کار حسين(ع) است

دانی که چرا خانه حق گشته سيه پوش

زيرا که خدا نيز عزادار حسين(ع) است

دانی که چرا آب فرات هست گل آلود

شرمنده ز لعل لب عطشان حسين(ع) است

دانی که چرا چوب شود قسمت آتش

 بی حرمتيش با لب و دندان حسين(ع) است

دانی که چرا چشم خدا داده بشر را

چون ذات خدا عاشق چشمان حسين(ع) است

یاحسین

باز در کلبه  تنهایی خویش 

                         عکس روی تو مرا ابری کرد

                     عکس تو خنده به لب داشت ولی

                         اشک چشمان مرا جاری کرد

نمیدانم

اکنون چگونه باید باشم

آن زمان که خود بودم سردی نگاهت را گرم دیدم

خزان صورتکها

بهار گرم دستت

کدام را باور کنم

اشک روی گونه

التماس نگاه!!!

جای باور ندارد

همه را باور کردم..

دست عشق از دامن دل دور باد!
می توان آیا به دل دستور داد؟

می توان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟

 موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟

  آنکه دستور زبان عشق را
بی گذاره در نهاد ما نهاد

خوب می دانست تیغ تیز را
در کف مستی نمی بایست داد